Maandelijks archief: oktober 2017

schilderen is leven oogsten

acryl op doek 120 x 100

Soms krijg ik te horen dat als je mij alleen via social media en nieuwsbrieven volgt, mijn leven er verdacht sprankelend uitziet. Dat is commentaar dat mij aan het denken zet. Want nee, mijn leven is niet altijd rooskleurig en ik huppel niet dag in dag uit vrolijk naar mijn atelier en terug.

Leven is niet altijd heel erg gemakkelijk, voor mij niet in ieder geval. Voor mij, als trotse wetenschapper van de vrijheid, is ‘leven’ me steeds weer bewust worden van waar ik de vrijheid belemmer, tegenhoudt, verstoor. Waar ik de vrijheid mezelf niet gun. Waar ik het niet aandurf.

Tsja en dat is een oneindige reis. Want een Boeddha-bewustzijn ligt niet binnen mijn handbereik. Steeds weer klooien, op mijn bek gaan, opstaan een paar passen lopen en weer op mijn bek gaan. Steeds weer opnieuw beginnen vanuit een steeds ervarener nullijn.

Het fijne daaraan is dat ik het reuze interessant vind om te onderzoeken wat de stroom verstoort. Want we zijn allemaal Boeddha-bewustzijn, alleen ligt er iets (of heel veel ietsen) in het licht, wat de boel verduistert.

Dat vertoont overeenkomsten met het onderzoek ‘hoe een oergoed schilderij te schilderen’.
Een schilderij is al snel ‘mooi’, maar dan is het nog lang niet een onontkoombaar stuk sterke kunst. En waar zit het hem dat dan in? Dat is een zoektocht, elk schilderij weer… Soms denk ik zeker te weten dat een gedeelte van het schilderij “bloody perfect” is. Met verve (knipoog) schilder ik om het briljante stuk heen, week na week, maand na maand en soms zelfs jaar na jaar.
Ik kijk er niet echt meer naar, want ik heb immers al besloten dat het goed zit, ondertussen heeft het al het contact verloren met de rest van het schilderij; het is  een bevroren stuk op het doek, dat de hele boel zit te verstieren.
De uitdrukking “killing your darlings” komt hiervandaan. Want dat is de oplossing.

Terug naar mijn leven. Want ook daar blijken er telkens weer “bevroren stukken” te zitten in rollen waarvan ik “bloody” zeker wist dat ze eerlijk waren. Maar, bijvoorbeeld, en dat is nu aan de hand, dan blijkt dat ik een stuk weg heb gelaten. Een schaduwstuk wat zich ongezien een eigen weg aan het vreten is.

Dus nee, mijn leven is niet altijd alleen maar sprankelend. Ik loop niet juichend door de duinen mijn agressie, woede en frustratie welkom te heten. Alles wat naar beest riekt blief ik eigenlijk niet, wantrouw ik. Dat welkom heten gaat vooralsnog puur op verstand.

Maar wel met veel motivatie, want ik besef mij dat maskers in wat voor vorm dan ook, mij belemmeren om contact te maken. Met mij. Met het schilderij. Met jou.

En ik weet ook, uit jaren ervaring, dat er ook een oogsttijd komt. Als ik de volheid van mijn bestaan uitbreid, zie ik dat terug in mijn schilderijen. Mijn schilderijen weerspiegelen mijn groei in helderheid, volheid en gelaagdheid. En dat is een heel groot cadeau. Een cadeau dat ik graag met je deel.
 

 

de wetenschapper van de vrijheid – les 2 leerling-reader

Dit is deel twee van zes blogs naar aanleiding van de opleiding leerling-reader die ik volg op de healing academy. Lees hier de inleiding.


6 oktober 2017 – na les twee


Wetenschapper van de vrijheid noem ik mijzelf. Met als toevoeging dat ik mijn onderzoek verricht middels multidimensionale waarneming. Die multidimensionale waarneming is wat ik nu aan het onderzoeken ben als leerling-reader. Ik onderzoek dus eigenlijk mijn onderzoeksmethode.

In les twee behandelden we verschillende methodes en plekken om kennis op te halen. Plekken waar je komt door je aandacht erheen te brengen, door vanuit zachte liefdevolle energie te focussen. Met deze aandacht kun je dingen veranderen: Het Veld veranderd door aandacht. (Denk ook aan de natuurkunde, waarin bewezen is dat het waarnemen van een proef de uitslag van de proef beïnvloed.)
Als je read, kijk je vanuit Liefde naar de ander en de ander laat zich zien, bv door middel van beelden. Je deelt de beelden mee aan de ander en hierdoor veranderd er iets, omdat je de ander in zijn hart raakt, met zijn eigen beelden.

Gedichten fluisteren
De dag na de les, heb ik mijn minimuseum DerWerf opgezet op een kunstdag in Den Haag. Ik had twee gedichten geschreven voor de museumzalen en die ging ik bij de kijker in zijn oor fluisteren. Het was een experiment. Ik had in de ochtend de intentie gezet om mijn werk delen met mensen die het kunnen ontvangen; die er inspiratie van krijgen; die zich kunnen laten raken en die zich laten raken.

Aan het einde van die dag schreef ik dit in mijn dagboek:

Dus gedichten fluisteren is ook een vorm van Liefde. Ook een vorm van hartjes openen. Mensen raken. Met het readen raak je het hart (via de woorden die je geeft aan de beelden van het hart) en veranderen er dingen. Met het gedichten fluisteren, raak ik ook het hart, er komt een zucht vrij. Geen idee hoe het werkt, maar ik heb wel het gevoel dat mensen hier ook van healen.

gedichten fluisteren

minimuseum DerWerf

PS meer lezen over de healing academy
PS meer lezen over natuurkunde

PS Het gedicht voor de 3D zaal van het minimuseum:

 

sterrenwacht

 

in de sterren staat

dat ik de grote wens heb

het heelal te behoeden

uiteen te drijven

 

met naald en draad

hecht ik

naar eigen idee

(denk ik)

met volle inzet

een multidimensionale wereld

 

schotsje springend

bepaal ik de loop

der planeten

naar eigen idee

(denk ik)

 

dat staat in de sterren

en ook

dat ik erg slim ben

maar dat dit erg dom is

 

alles drijft

voor mij onnavolgbaar

bij me weg

 

struikelend

zak ik door

de oneigenlijke ideeën

 

dompel onder

 

jij ziet me

in deze zee

 

zinkt

dicht naast me

 

het tij rolt

gestadig

 

ploegt

een verse baan

 

met stroomversnellingen

ophopingen

draaikolken

 

om een stil oog

 

nieuwjaarsspeech 2018 – een uitnodiging

In februari deelde ik in een blog mijn nieuwjaarsspeech 2017. Vandaag herlees ik hem nog eens, zoals ik dat afgelopen jaar een aantal keer heb gedaan. Veelal op momenten dat ik even niet meer helder wist wat mijn volgende stap zou zijn. Vandaag word ik weer geraakt door de aandachtige manier waarop ik mijzelf liefdevol  toespreek in deze nieuwjaarsspeech.
De zorgvuldig gekozen woorden, die bovendien uitgesproken zijn door iemand die ik liefheb én mét publiek; de woorden zijn gedeeld en daarmee extra krachtig. Ze geven me een waardevol  rustpunt door het jaar heen.

De nieuwjaarsspeech geeft vorm aan wat er aan zit te komen. Geeft vorm aan het zich almaar uitdijende leven, wat ik zelf omschrijf als “vormgeven aan uitdijend waarnemen” . Belangrijke zaken, waarover ik  hier schrijf.

Belangrijk genoeg om vreugdevol huppelend de kans aan te pakken die ik kreeg, om dit jaar de nieuwjaarsspeech 2018 mede te organiseren!

Ondertussen heb ik twee “vergaderingen” met Bruno, Yvonne en Marc /Ruimte voor Helden erop zitten en dat waren hele aangename bijeenkomsten in de sfeer van verbinding, heelheid en Liefde. Dat zit wel goed met die nieuwjaarsspeech 2018!

Ik heet je van harte welkom om de nieuwjaarsspeech 2018 mee te beleven.

Hieronder een stukje van de uitnodigingstekst.

Een bijzondere gelegenheid om in goed gezelschap vooruit te blikken naar wat 2018 voor jou in petto heeft.

Dat is waar we je met de Nieuwjaarsspeech 2018 toe willen uitnodigen. Om met aandacht stil te staan bij alles wat 2017 je bracht, en bewust de intenties te kiezen waarmee je het komende jaar tegemoet wilt reizen. En daar de woorden bij te vinden die jou kracht, richting en vertrouwen geven om te doen wat je in 2018 te doen staat. Door je eigen nieuwjaarsspeech te schrijven, en die aan je voorgedragen te krijgen door iemand die je dierbaar is. (lees verder)