Blog

mens durf te dromen

Verlangen is een manier om in beweging te komen. Je maakt jezelf langer; je verlengt je om te reiken naar iets dat op dit moment nog buiten bereik ligt. Een droom of visioen, die je leven richting geeft.

Ik vind ambitie en verlangen niet altijd makkelijk. Dat voel ik weer nu ik bezig ben met mijn nieuwjaarsspeech, waarin ik mijn visioen over 2018 opschrijf.

Allerlei bezwaren om te verlangen komen langs…

Soms voelt het alsof ik het recht niet heb om te verlangen. Alsof ik daarmee iets probeer te bepalen wat niet aan mij is om te bepalen.

  • Maar verlangen is geen opeisen. Om dit te beseffen, voeg ik aan mijn verlangen toe: “of ik het nu krijg of niet”. Ik verlang dit, of ik het nu krijg of niet.

Soms voelt het asociaal om te verlangen, alsof mijn verlangen ten koste kan gaan van iemand anders.

  • Hierin zit een opvatting van schaarste verborgen. Het universum is overvloedig. Als ik een verlangen heb dat over mijn leven gaat, is het idee dat dit ten koste kan gaan van een ander absurd.

Soms durf ik niet te verlangen, omdat ik de effecten van het uitgekomen verlangen niet kan overzien. Straks komt mijn verlangen uit en ben ik er niet blij mee..

  • Een absolute dooddoener van een eerste klas perfectionist, die zichzelf vastzet uit faalangst. Kan ik mezelf het liefdevol vertrouwen schenken dat ik om kan gaan met verlangens die anders uitpakken dan gehoopt?

Soms durf ik mijn verlangen niet op te schrijven omdat het me zo pijnlijk lijkt om dat verlangen terug te lezen en dat er niks van terecht gekomen is.

  • Dit beeld kan me behoorlijk beangstigen, maar als ik er dan daadwerkelijk induik en me levendig voorstel dat dit echt gebeurd, dan verliest het zijn angstaanjagendheid volledig. Dan ben ik nieuwsgierig.. er is kennelijk iets heel anders gebeurd. Wat dan? Wat is er verschenen wat ik helemaal niet heb zien aankomen? En kan ik traceren waarom ik dat niet zag?

En als laatste wil ik soms mijn verlangens niet op schrijven om de reacties van anderen te vermijden.

  • Hier ligt de vraag om volledig te doorvoelen dat ik mag verlangen wat ik maar wil en niks hoef uit te leggen of te verdedigen. Van daaruit kan ik in vertrouwen en Liefde delen.

Ja ik verlang en ja ik wil deze verlangens zichtbaar maken. Door het op te schrijven trek ik de vluchtige dromen de fysieke werkelijkheid in.
Als mijn verlangens onder woorden gebracht zijn, is het de grote kunst om er met al mijn passie naar te streven, zonder te hechten aan de uitkomst.

Komende vrijdag -15 december 2017- is de voorbereidingsdag voor de nieuwjaarsspeech 2018. Dan gaan alle deelnemers hun eigen speech voorbereiden op het strand en in mijn atelier.
Je kunt je nog inschrijven

Posted in Blog, Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor mens durf te dromen

Kunst en Thee

Kunst en Thee in Ruimte voor Helden

Kunst en Thee

Dat was de titel waaronder we afgelopen zondagmiddag samenkwamen in Ruimte voor Helden*.

Met een groep van 20, bekeken we in drie stille rondes mijn schilderijen uit 2017, die nu in de ruimtes hangen te stralen. We dwaalden als losse individuen door de ruimtes tot…

Een werk ons toeriep om bij haar te komen staan.

Of een werk ons vriendelijk vroeg om nog even te blijven staan.

Of een werk ons toestemming gaf om te blijven staan.

Of dat we als vanzelf ergens terecht kwamen.

Ik denk dat er veel varianten voorgekomen zijn deze middag.
Marc begeleidde de rondes en gaf daarbij een aanwijzing mee als een toverspreuk, vergelijkbaar met “sesam open u”, want de schilderijen opende gewillig hun deuren om ons te laten rondwandelen in de verschillende dimensies van de verf.
Met elke ronde een andere aanwijzing die, simsalabim, weer andere deuren opende.

Daarna kwamen de verhalen. De schilderijen lieten bij iemand een indrukwekkende gebeurtenis op troostende wijze nog eens zien. Iemand anders had vol verbazing door de dimensies heen gemanoeuvreerd. Iemand die graag weet hoe de zaken in elkaar zitten, was verbaasd dat er geen eenduidig antwoord van het schilderij kwam. Het bleef zich maar van verschillende kanten laten zien. Muziek werd gehoord, aarding gevonden en ik kan nog even doorschrijven over wat er allemaal beleefd is.

Ik heb lopen glimmen bij de beschrijvingen van deze belevenissen. Zo verschillend en toch allemaal zo herkenbaar. Ja, dat kan kunst allemaal doen, als je het toestemming geeft, als je je openzet. Zo mooi. Zo rijk.

En dan hou ik het nog even veilig bij “kunst” merk ik. Omdat ik het toch wel wonderbaarlijk vind dat “mijn kunst” dat allemaal kan doen. Daar ben ik heel erg dankbaar voor. Ik weet natuurlijk wel dat ik het er allemaal ingestopt heb. Of misschien beter gezegd, toestemming heb kunnen geven dat het er allemaal in mocht ontstaan. Maar echt zien hoe het ontvangen wordt is weer andere (suikervrije volkorenspelt) koek.

Zondagavond thuis, snorrend op de bank met stilte en kamille thee, bedacht ik me: wat hebben we elkaar gul gegeven. De gasten deelden met me hoe de ervaringen met mijn schilderijen als kostbare cadeaus voor ze waren. En dat is voor mij een kostbaar cadeau.

 

*Yvonne en Marc leiden Ruimte voor Helden. Een plek van inspiratie, verdieping, beweging en humor, waar leiders en ondernemers gestimuleerd worden hun volle potentieel te benutten.

Posted in Blog, Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Kunst en Thee

schilderen is leven oogsten

acryl op doek 120 x 100

Soms krijg ik te horen dat als je mij alleen via social media en nieuwsbrieven volgt, mijn leven er verdacht sprankelend uitziet. Dat is commentaar dat mij aan het denken zet. Want nee, mijn leven is niet altijd rooskleurig en ik huppel niet dag in dag uit vrolijk naar mijn atelier en terug.

Leven is niet altijd heel erg gemakkelijk, voor mij niet in ieder geval. Voor mij, als trotse wetenschapper van de vrijheid, is ‘leven’ me steeds weer bewust worden van waar ik de vrijheid belemmer, tegenhoudt, verstoor. Waar ik de vrijheid mezelf niet gun. Waar ik het niet aandurf.

Tsja en dat is een oneindige reis. Want een Boeddha-bewustzijn ligt niet binnen mijn handbereik. Steeds weer klooien, op mijn bek gaan, opstaan een paar passen lopen en weer op mijn bek gaan. Steeds weer opnieuw beginnen vanuit een steeds ervarener nullijn.

Het fijne daaraan is dat ik het reuze interessant vind om te onderzoeken wat de stroom verstoort. Want we zijn allemaal Boeddha-bewustzijn, alleen ligt er iets (of heel veel ietsen) in het licht, wat de boel verduistert.

Dat vertoont overeenkomsten met het onderzoek ‘hoe een oergoed schilderij te schilderen’.
Een schilderij is al snel ‘mooi’, maar dan is het nog lang niet een onontkoombaar stuk sterke kunst. En waar zit het hem dat dan in? Dat is een zoektocht, elk schilderij weer… Soms denk ik zeker te weten dat een gedeelte van het schilderij “bloody perfect” is. Met verve (knipoog) schilder ik om het briljante stuk heen, week na week, maand na maand en soms zelfs jaar na jaar.
Ik kijk er niet echt meer naar, want ik heb immers al besloten dat het goed zit, ondertussen heeft het al het contact verloren met de rest van het schilderij; het is  een bevroren stuk op het doek, dat de hele boel zit te verstieren.
De uitdrukking “killing your darlings” komt hiervandaan. Want dat is de oplossing.

Terug naar mijn leven. Want ook daar blijken er telkens weer “bevroren stukken” te zitten in rollen waarvan ik “bloody” zeker wist dat ze eerlijk waren. Maar, bijvoorbeeld, en dat is nu aan de hand, dan blijkt dat ik een stuk weg heb gelaten. Een schaduwstuk wat zich ongezien een eigen weg aan het vreten is.

Dus nee, mijn leven is niet altijd alleen maar sprankelend. Ik loop niet juichend door de duinen mijn agressie, woede en frustratie welkom te heten. Alles wat naar beest riekt blief ik eigenlijk niet, wantrouw ik. Dat welkom heten gaat vooralsnog puur op verstand.

Maar wel met veel motivatie, want ik besef mij dat maskers in wat voor vorm dan ook, mij belemmeren om contact te maken. Met mij. Met het schilderij. Met jou.

En ik weet ook, uit jaren ervaring, dat er ook een oogsttijd komt. Als ik de volheid van mijn bestaan uitbreid, zie ik dat terug in mijn schilderijen. Mijn schilderijen weerspiegelen mijn groei in helderheid, volheid en gelaagdheid. En dat is een heel groot cadeau. Een cadeau dat ik graag met je deel.
 

 

Posted in Blog, Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor schilderen is leven oogsten

de wetenschapper van de vrijheid – les 2 leerling-reader

Dit is deel twee van zes blogs naar aanleiding van de opleiding leerling-reader die ik volg op de healing academy. Lees hier de inleiding.


6 oktober 2017 – na les twee


Wetenschapper van de vrijheid noem ik mijzelf. Met als toevoeging dat ik mijn onderzoek verricht middels multidimensionale waarneming. Die multidimensionale waarneming is wat ik nu aan het onderzoeken ben als leerling-reader. Ik onderzoek dus eigenlijk mijn onderzoeksmethode.

In les twee behandelden we verschillende methodes en plekken om kennis op te halen. Plekken waar je komt door je aandacht erheen te brengen, door vanuit zachte liefdevolle energie te focussen. Met deze aandacht kun je dingen veranderen: Het Veld veranderd door aandacht. (Denk ook aan de natuurkunde, waarin bewezen is dat het waarnemen van een proef de uitslag van de proef beïnvloed.)
Als je read, kijk je vanuit Liefde naar de ander en de ander laat zich zien, bv door middel van beelden. Je deelt de beelden mee aan de ander en hierdoor veranderd er iets, omdat je de ander in zijn hart raakt, met zijn eigen beelden.

Gedichten fluisteren
De dag na de les, heb ik mijn minimuseum DerWerf opgezet op een kunstdag in Den Haag. Ik had twee gedichten geschreven voor de museumzalen en die ging ik bij de kijker in zijn oor fluisteren. Het was een experiment. Ik had in de ochtend de intentie gezet om mijn werk delen met mensen die het kunnen ontvangen; die er inspiratie van krijgen; die zich kunnen laten raken en die zich laten raken.

Aan het einde van die dag schreef ik dit in mijn dagboek:

Dus gedichten fluisteren is ook een vorm van Liefde. Ook een vorm van hartjes openen. Mensen raken. Met het readen raak je het hart (via de woorden die je geeft aan de beelden van het hart) en veranderen er dingen. Met het gedichten fluisteren, raak ik ook het hart, er komt een zucht vrij. Geen idee hoe het werkt, maar ik heb wel het gevoel dat mensen hier ook van healen.

gedichten fluisteren

minimuseum DerWerf

PS meer lezen over de healing academy
PS meer lezen over natuurkunde

PS Het gedicht voor de 3D zaal van het minimuseum:

 

sterrenwacht

 

in de sterren staat

dat ik de grote wens heb

het heelal te behoeden

uiteen te drijven

 

met naald en draad

hecht ik

naar eigen idee

(denk ik)

met volle inzet

een multidimensionale wereld

 

schotsje springend

bepaal ik de loop

der planeten

naar eigen idee

(denk ik)

 

dat staat in de sterren

en ook

dat ik erg slim ben

maar dat dit erg dom is

 

alles drijft

voor mij onnavolgbaar

bij me weg

 

struikelend

zak ik door

de oneigenlijke ideeën

 

dompel onder

 

jij ziet me

in deze zee

 

zinkt

dicht naast me

 

het tij rolt

gestadig

 

ploegt

een verse baan

 

met stroomversnellingen

ophopingen

draaikolken

 

om een stil oog

 

Posted in Blog, conjunct - kunst en energiewerk, Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor de wetenschapper van de vrijheid – les 2 leerling-reader

nieuwjaarsspeech 2018 – een uitnodiging

In februari deelde ik in een blog mijn nieuwjaarsspeech 2017. Vandaag herlees ik hem nog eens, zoals ik dat afgelopen jaar een aantal keer heb gedaan. Veelal op momenten dat ik even niet meer helder wist wat mijn volgende stap zou zijn. Vandaag word ik weer geraakt door de aandachtige manier waarop ik mijzelf liefdevol  toespreek in deze nieuwjaarsspeech.
De zorgvuldig gekozen woorden, die bovendien uitgesproken zijn door iemand die ik liefheb én mét publiek; de woorden zijn gedeeld en daarmee extra krachtig. Ze geven me een waardevol  rustpunt door het jaar heen.

De nieuwjaarsspeech geeft vorm aan wat er aan zit te komen. Geeft vorm aan het zich almaar uitdijende leven, wat ik zelf omschrijf als “vormgeven aan uitdijend waarnemen” . Belangrijke zaken, waarover ik  hier schrijf.

Belangrijk genoeg om vreugdevol huppelend de kans aan te pakken die ik kreeg, om dit jaar de nieuwjaarsspeech 2018 mede te organiseren!

Ondertussen heb ik twee “vergaderingen” met Bruno, Yvonne en Marc /Ruimte voor Helden erop zitten en dat waren hele aangename bijeenkomsten in de sfeer van verbinding, heelheid en Liefde. Dat zit wel goed met die nieuwjaarsspeech 2018!

Ik heet je van harte welkom om de nieuwjaarsspeech 2018 mee te beleven.

Hieronder een stukje van de uitnodigingstekst.

Een bijzondere gelegenheid om in goed gezelschap vooruit te blikken naar wat 2018 voor jou in petto heeft.

Dat is waar we je met de Nieuwjaarsspeech 2018 toe willen uitnodigen. Om met aandacht stil te staan bij alles wat 2017 je bracht, en bewust de intenties te kiezen waarmee je het komende jaar tegemoet wilt reizen. En daar de woorden bij te vinden die jou kracht, richting en vertrouwen geven om te doen wat je in 2018 te doen staat. Door je eigen nieuwjaarsspeech te schrijven, en die aan je voorgedragen te krijgen door iemand die je dierbaar is. (lees verder)

 

Posted in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor nieuwjaarsspeech 2018 – een uitnodiging

conjuctie – les één leerling-reader

9 SEPTEMBER 2017 DE EERSTE LES


Na de eerste les moet ik eigenlijk mijn inleiding (lees hier de inleiding) alweer herschrijven. Want, zoals ik vaker heb geconstateerd in mijn leven: dat wat ik wil; in dit geval het verband maken tussen energiewerk en mijn kunst, dat is er al lang. Het is nu aan mij om die verbinding bloot te leggen, zodat ik er bewust mee kan gaan werken…

Wat leerde ik?

Ik leerde hoe je vanuit Liefde contact kunt maken met de stroom informatie die zich in het Veld bevind. Als je dat doet, zit je “op Stroom”. En dat je eigenlijk alleen maar vanuit Liefde waardevolle informatie uit het Veld kunt halen.

Waar ik daarbij achter kwam, is dat tussen het informatie ontvangen uit het Veld en het onder woorden brengen van deze informatie, bij mij een dikke barrière zit. (ooit uit bescherming neergezet) Dus ik ontvang de informatie wel, en ik kan er gelukkig schilderijen mee maken, -joechei!- maar.. als ik me open en bloot hardop in woorden (die oh zo snel bruut en ontoereikend zijn) moet uiten, dan begint het haperen. En vertrouw ik mezelf niet.

En dat is nou net waar ik naar opzoek ben: hoe kan ik die informatie zo helder en duidelijk krijgen dat ik het net zo “waar” is -voor mij- als dat ik Hanneke ben. Want van alleen van daaruit kan ik ermee bouwen.

Daaruit volgt dat ik in het atelier die informatie wel vertrouw. Alleen dan stroomt de info zo vanuit het Veld, via mijn kwast het doek op. Ik kan vervolgens pas op het doek lezen wat er gezegd wordt tussen de Stroom uit het Veld en de kwast; ik zit niet tussen die twee in.
Doe ik dat wel, dan vertrouw ik (door de blokkade) ook hier de boel niet meer, waardoor ik niet in de Liefde zit en onmogelijk een Liefdevol schilderij kan maken.

Bij het Liefdevol constateren en onderzoeken van een blokkade begint hij (meestal) al af te brokkelen.. Ik verheug me op de vrije doorstroom en het vertrouwen dat daar vast bij komt kijken.

Posted in Blog, conjunct - kunst en energiewerk, Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor conjuctie – les één leerling-reader

Conjunctie – Kunst en Energiewerk

INLEIDING

Sinds 2013 ontwikkel ik mij met steeds meer plezier in energiewerk. Elke keer verbaas ik me hoeveel ik weet, zonder dat ik het wist… Heel vaak dacht ik: Ah, dus dát doe ik in mijn atelier.

Kunst en energiewerk liggen voor mij dichtbij elkaar. Het zijn allebei werelden waarin niks anders dan de naakte waarheid er toe doet. Pijnlijk of niet, de naakte waarheid… dat is Liefde. Dat is wat ik mezelf en de wereld wil geven.

Vandaag zie ik “energiewerk” en “kunst” bij mij nog niet werkelijk hand in hand lopen. En dat wil ik wel graag. Dus, tijd voor actie: Ik ben begonnen op de healing academy, met een cursus van zes lessen, verdeeld over 3 maanden. In deze blog (#conjunct – kunst en energiewerk) ga ik zes keer onderzoeken óf en hoe de verbinding tussen deze twee werelden (de conjunctie) tot stand wil komen.

Over de teksten:
De teksten worden vanuit het onderzoek geschreven, verwacht voorlopig geen heldere eindconclusies. Een tijd ná de cursus, als de kennis ingedaald is, ga ik elk blog uitbreiden met een achteraf – visie.
Taalgebruik:
Het woord Liefde zal bijzonder vaak voorkomen.
‘De Stroom’, ‘de Kosmos’ of ‘het Universum’ gebruik ik door elkaar.
‘Schilderij’ staat voor alle soorten kunst die ik maak. Dus ook voor collages, voor ontmoetingen, voor kunstgenieters-projecten en wat het ook moge zijn waar ik me op stort.

Over de healing academy:
De healing academy is opgericht door Amanda Bouman, bij haar volg ik ook de cursus leerling-reader. Ik volgde al 6x (!) eerder een cursus bij haar en ze blijft me verbazen. Hoe veel ze weet, maar vooral hoe oordeelloos en dus Liefdevol ze haar lessen vormgeeft. Ze heeft met al haar kennis en haar goede band met het universum veel ruimte om de lessen te vormen naar de leerlingen en wat er die specifieke dag nodig is. De vorige cursussen gingen via Amanda haar eigen praktijk. Dit is de eerste opleiding die ik via de healing academy volg. Ik ben benieuwd.

 

Posted in Blog, conjunct - kunst en energiewerk, Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Conjunctie – Kunst en Energiewerk

Kunstverkenner “duo suiz” heeft een ontmoeting in Nijmegen -een verslag-

Daar kwam ze. Mijn logeetje. Ik vond het best spannend. Bang misschien om mijn reactie te ervaren en niet te willen sturen. Wat zou ik aantreffen? Ze piepte uit de envelop. Wij waren net terug van een korte vakantie en ik had gewacht tot de kinderen in bed lagen zodat we rustig kennis konden maken. Ik had een plekje in mijn slaapkamer op de muur tegenover mijn bed vrijgemaakt. Een grote witte muur…

 

Daar hangt ze. Lichten gedempt. Kaarsen aan. Frisse parfum in de kamer. Wie ben jij? Je hebt mooie kleuren. Interessante vormen. Niet recht of symmetrisch. Oh… Er staan letters op. Linksboven en rechtsonder. Linksboven kan ik de letters niet herkennen. Maar rechts… staat… “no”. Mijn adem stokt. No… een woord dat onwelkom is. Een woord met loodzware lading voor me. Waarom kom jij bij mij? Waarom “no”…  Ik probeer naar je te kijken en de rechterhoek te negeren. Ik wil dat stuk niet zien. Te moeilijk. Te confronterend. Te intiem. Hoe meer ik het negeer, hoe meer het me roept. Kijk naar me! Kijk! Kijk! Kijk!

Ik doe het licht uit. Nog te vroeg. Morgen weer.

 

De dagen verstrijken. Ik wil je verdragen maar je vraagt teveel van me. Ik wil er niet heen. Maar je wacht geduldig. Jij gaat nergens heen.

 

Als ik ontwaak ben je er nog. Je blijft. Kijkt naar me terwijl ik met ontblote ziel dieper zink in waar ik heen wil… ik wil mijn “nee” ontmoeten. Mijn nee tegen wat ik niet wilde. Mijn nee dat een heel leven aan “ja’s” in zich bergt.

 

Nee tegen mijzelf is impliciet een ja tegen alles dat ik niet wilde maar niet wist hoe ik het kon stoppen. Kon ik het stoppen? Mocht ik dat wel? Alles gebeurt toch met een reden? En wie ben ik dan om daar anders dan observerend en neutraal mee om te gaan?

 

De dagen vullen zich met woorden die ik verslind. Woorden van heling. Diepe contacten met mensen die me begeleiden. Me zachtjes aanmoedigen mijn innerlijke ja te leven. Dat ja bergt de nee tegen het andere in zich. Hoe meer ik mijn ja voel, hoe meer ik het nee tegen het andere in vele schakeringen durf te zien. Het nee tegen wat niet mijn ja is, kan ook een ja zijn. Maar ik moet nog leren hoe ik dat in zachte tinten kan ervaren. Niet in harde streken zwart. Niet bruut en grof uit angst en ter bescherming van mijn ja. Als mijn ja er volmondig mag zijn, dan hoef ik deze niet af te schermen met een nee tegen de wereld. Mijn ja kan ook samengaan met jouw ja. Tenzij jij mij geen ja gunt… dan wil ik jou ook geen ja meer gunnen zoals ik dat altijd deed…

 

In de weken die volgen ontvouwt mijn pad zich in een stormbaan van oefeningen in innerlijk JA en dynamisch ja of nee naar buiten. Doodeng. Als een pasgeboren veulentje. Wankel op de veel te lange stuntelige benen. Aarzelend soms… “ja”… Het lukt. Mijn ja mag er zijn! Ik word zekerder. Durf rechter op te gaan staan. JA. Dit ben ik! JA!!!

 

Lieve Hanneke. Jouw werk begeleidde me op een belangrijk deel van mijn pad. Mijn nee is ontwaakt. Door mijn ontkenning van nee was er ook geen volmondig ja.

 

Iets in me twijfelt of dit mijn reactie op jouw werk mag zijn. Of ik niet moest schetsen hoe de vormen en de kleuren me raakten. Wat ze met me deden. Wat ik rook, voelde, dacht, voor mijn geestesoog zag. Maar nee… dat was niet mijn ervaring. Dit was wat het me deed. Hoe graag ik ook iets anders had willen schrijven. Ik wilde een kunstzinnig verslag schrijven. Maar dat ben ik niet.

 

Dit ben ik. Dit is mijn verhaal. Dank je voor jouw aanwezigheid in mijn leven via jouw werk. Je zachte liefdevolle energie die me aanspoort te geloven dat ik in mij de weg vind. Niet daarbuiten. Diepe liefde is wat ons verbindt. Ja en nee. Beide alternatieven van dezelfde keuze. Aan mij is de keuze. Wat is mijn weg? Mijn ja? Mijn nee? Ik ben de kunstenaar van mijn leven. Niet enkel de observant.

Anoniem

duo suiz in de slaapkamer

Posted in Blog, Kunstverkenners, Uncategorized, verslag Kunstverkenner | Reacties uitgeschakeld voor Kunstverkenner “duo suiz” heeft een ontmoeting in Nijmegen -een verslag-

Kunstverkenner “een gesprek op niveau” ontmoet mensen in de taxibus van Ton -een verslag-

Kunstverkenner in de Taxi-bus

Van psychogeriatrische klanten en hun begeleidster noteerde ik wat opmerkingen en reacties op ‘Gesprek op niveau’.

 

Wilma; “Ik heb het al druk in mijn hoofd… moet ik nu hier ook nog iets van vinden?”

Ton; “Oh, sorry nee! niets moet, Wilma”

 

Ed; “Wat is het? …… je moet het zeker ruim zien?”

Ton; “Goed idee, Ed, misschien voel je er wat bij?”

Ed; “van emotie komt commotie”

 

Ton; “Heeft u deze tekening al gezien?”

Mevrouw Brandt; “Wat stelt het voor?” <stilte in de taxi> “nou ik zie er niets in” <stilte> nu wat ongeduldig “zeg, wat is het?”

Geraldine; “Het lijkt of ze een paar schoenen aan heeft; mooi!”

 

Bij het instappen en op uitnodiging bekijkt mevrouw Ramsteijn het werk dat vlak boven haar hoofd hangt.

Een geconcentreerde blik, ogen half dicht geknepen.

Aan het einde van de taxi-rit zag ik in mijn achteruitkijk-spiegel dat mevrouw nog precies zo tuurde… en zei “Ja!?!…”

 

Mevrouw Ramsteijn neemt altijd haar tas met kleurpotloden mee naar de dagbesteding.

Ton

Posted in Blog, Kunstverkenners, Uncategorized, verslag Kunstverkenner | Reacties uitgeschakeld voor Kunstverkenner “een gesprek op niveau” ontmoet mensen in de taxibus van Ton -een verslag-

Kunstverkenner “welkom” ontmoet Arno -een verslag-

Het licht verschuift

Voor Hanneke

 

De beweging is ingezet, maar wordt gestoord en tot stilstand gebracht

in de botsing met een onverwacht vlak. Het licht verschuift, de hand

 

moet bewogen hebben en er valt toeval uit de lucht. In krachtige

streken explodeert de kleurige lijn, in het wit keert de stilte terug.

 

Hoewel het water vele mogelijkheden biedt, het licht er in weerspiegeld

wordt, het ene beeld met het andere botst, blijft de dynamiek en het toeval

de motor van de verbeelding. Waar je speelde gaf je vorm aan het licht.

 

Arno Kramer

September 2016

beeldend verslag

in de studio van Arno

Posted in Blog, Kunstverkenners, Uncategorized, verslag Kunstverkenner | Reacties uitgeschakeld voor Kunstverkenner “welkom” ontmoet Arno -een verslag-

Kunstverkenner “bubbeltjes adem” ontmoet Carola. – een verslag –

 

 

Daar, dat was de plek. Aan dat haakje. Naast de vrolijk klingelende geode. Paarse amethist. Uit Zuid-Amerika.

Geen enkel probleem, de verkenner en de geode werden dikke maatjes.

Ik hoorde af en toe de vis zachtjes blubsen en bellen. ‘Hoe smaakt aarde? Wat is lucht?’ En tegen mij: ‘Waarom zit je zoontje op de trap? Wat is stout?’

Nu moet je weten dat de plek van de verkenner tegenover onze trap is. En daar zit je op als je bij ons stout bent geweest of een P-woord hebt gezegd tijdens het eten.

De trap is een plek waar ik erg vaak op en af ga op een dag. En waar ik dus ook de hele dag – in mijn gewone leven – de verkenner kon smaken, zien, proeven, ruiken, meemaken.

En ik ben een blij-ei. Ik heb namelijk opnieuw ervaren dat kunst IN ons leven zit, in ons dagelijkse leven.  En niet in een museum.

Aangezien het kunstwerk een logee was, en zijn ‘bij ons zijn’ eindig, was ik behoeftig om naar het werk te kijken. En om het heel erg in me op te nemen.

Ik heb de verkenner in alle staten mogen meemaken van mijn mind. Ik ben hem tegengekomen terwijl ik verdrietig was, boos, gehaast, brak, sloom, energiek en alle andere sferen waar ik zoals tegen aanloop in 6 weken tijd.

Het werk is een communicatie aangegaan met me. Heel erg prachtig en liefdevol. Ik kreeg steeds een blik die op dat moment juist was. Een inzicht. Of een doorkijk. Soms ook gewoon een kleur die eenduidig was. Het zat er allemaal in.

 

Ik ben heel erg blij geweest met mijn logee. Ik denk dat het een man was. Misschien vind het werk dat trouwens niet, vergeten te vragen.

 

Ik mis m nu al heel erg.

 

Tot een volgende keer, lieve Kunst – v e r – Kenner!

Carola

Posted in Blog, Kunstverkenners, Uncategorized, verslag Kunstverkenner | Reacties uitgeschakeld voor Kunstverkenner “bubbeltjes adem” ontmoet Carola. – een verslag –

Doorzicht – collage en schilderijen expo – opening 11 juni

Hoe heerlijk om samen te werken. Terwijl ik een nieuwsbrief in elkaar aan het zetten was, heeft Jacobine deze mooie flyer klaar gemaakt. Kun je het niet goed lezen, onderin staat een link naar het pdf bestand.

link naar de flyer als pdf bestand: Hanneke van der Werf – Doorzicht

Posted in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Doorzicht – collage en schilderijen expo – opening 11 juni