Categoriearchief: Nieuws

24-uurs horizonobservatie juni 2019

Het is precies een maand na de horizonobservatie “voorjaar 2019”.
Weer ben ik 24 uur op het strand geweest, dit keer samen met 13 anderen. Nu, voor de tweede keer, in een dubbelrol: als mede-observant én als deel van de organisatie.

Nog steeds dringt de waarde van de 24-uurs horizonobservatie, in al zijn omvangrijkheid dieper door tot me. Voor mij wordt deze waarde ook steeds omvangrijker. Zoals ik bij een schilderij elke keer een nieuw laagje verf opbreng, zo maakt elke editie de 24-uurs horizonobservatie gelaagder, krachtiger, substantiëler. Je zou kunnen zeggen dat elke editie ‘het veld van de 24-uurs horizonobservatie’ verstevigd.

Dit keer met twee petten op, was dit voor mij extra feest: Ik werd net als iedereen uitgenodigd om in rust en ruimte alles te ervaren wat zich aandient op persoonlijk niveau. En daarnaast werd ik als organisator uitgenodigd om alles te ervaren wat zich aandient om de groep te dragen.

Juist deze combinatie van mede-observant én organisator, heeft bij mij een fikse stroomversnelling teweeg gebracht. De rust en ruimte maakte helder wat er graag gezien wil worden op dit moment. En dat heeft in mijn geval veel te maken met de vraag wat is voor mij leiderschap? En welke balans tussen handelen en niet handelen past daarbij? Wat is mijn logica hierin? Kan ik het “reddersyndroom-achtige” leiderschap laten varen en leiderschap met dezelfde autonomie benaderen als dat met ik mijn schilderijen doe? In vertrouwen?

de voltallige formatie juni 2019- foto: eric de keizer


een reisverslag


Wat eraan vooraf ging

            helderheid
Helderheid schreef ik in mijn nieuwsbrief als verwachting wat de 24-uurs horizonobservatie mij zou gaan brengen. Het wegwaaien van alles wat er niet wezenlijk toe doet en zo in helderheid achterblijven op het strand. Een helderheid waarin je ziet wat er aan de hand is en die ik graag als vrijheid omschrijf.

als je echt vrij bent, heb je geen keuze
-Krisnamurthi-

de 24-uurs horizonobservatie

Ruimschoots op tijd bij de waterpomp, het was droog en met een aangename temperatuur. De eerste mensen kwamen, snel gevolgd door de rest. Kennismaking. Fijn en een beetje spannend. Wat ik spannend vond? Goeie vraag. Als mede-observant vond ik het -als oude rot- niet spannend. Als organisator wel een beetje. We hadden zorgvuldig naar de wereld gecommuniceerd wat een 24-uurshorizonobservatie inhoudt. Dat de 24 uurs horizonbeleving helder gaat over je eigen verantwoordelijkheid en ik mocht ervan uitgaan dat mensen bewust kozen voor alles erop en eraan. Maar toch.. zal iedereen het wel naar zijn zin hebben? fluisterde de redder zachtjes in mij.

Compleet en volledig verwelkomt bij de waterpomp, liepen we naar het strand, zette ons neer in een lijn. Ik keek naar de groep: Het is een prachtig gezicht al die zeer verschillende mensen bepakt en bezakt in de duinen. En het was mooi om te merken dat de stilte al aanwezig was. Onverstoorbaar. De tijd was al vertraagd. We hebben alle tijd. En zo voelde het ook in de groep.

Om een dansvoorstelling bij strandpaviljoen de Fuut niet onnodig te storen, vertraagden we de incheck bij het vuur. We konden zijdelings meegenieten van de prachtige dansers die in en om de strandtent hun spel speelden. Een extra cadeau.

Wat later bij het vuur, ruimschoots begonnen met de incheck, begon het onheilspellend te rommelen en te flitsen. Reacties in de groep bestreken het gehele spectrum: van onverstoorbaar tot doodsangst. In dit stadium was het belangrijk de groep bijeen te houden om de incheck te completeren en we verplaatsten ons naar een strandtent.

Beidde strandtenten waar we tussen staan zijn bekend met de 24-uurs horizonobservatie en we zijn zeer welkom. Van De Fuut hebben we de sleutel voor de nacht, maar nu deze nog vol dans zat, verplaatsten we ons naar De Kwartel. Ook hier kregen we de sleutel voor de nacht. Dubbele dekking.

Binnen gingen we verder met de incheck, terwijl het buiten volledig los brak. Heel mooi, en ook een beetje angstaanjagend. We moesten nu onze incheck schreeuwen onder het neer kletterende water om ons verstaanbaar te maken. Ik vond dat een lekkere ervaring.

DIT LAAT IK ACHTER OP HET STRAND ! !
(alles wat ik denk te weten en denk te zijn)

EN HIER WIL IK AANDACHT AAN GEVEN ! !
(vertrouwen vanuit mijn basis in mijn basis)

IK BEN ER ! !

Eenmaal allemaal ingecheckt, waaide het onweer een stukje verder en liet ons achter met regen. Regen waarop de mensen gekleed waren. Al snel verdwenen ze een voor een, in hun eigen tempo de nacht in, om hun plek aan de vloedlijn in te nemen. Bruno en ik bleven als laatste achter in de strandtent. Tevreden hoe dit turbulente begin was verlopen. Dat de rust en ruimte was gewaarborgd zodat de mensen onverstoorbaar aan het beleven waren waar ze voor gekomen waren. Onverdeelde aandacht.

En terwijl het onweer in de verte bleef flitsen, liep ik ook naar mijn plek. De magie van de nacht in.
Ik was blij.
En alert.
Ik kom niet van het strand, maar van de IJssel, Overijssel. En waar ik vandaan kom, ken ik het onweer als iets wat uit de verste aankomt rollen. Eerst flitsen, dan met gerommel. Tellen hoeveel tijd tussen flits en knal, en uitrekenen hoever het nog is. En als het heel dichtbij is, valt de stilte voor de storm; de natuur houdt een moment zijn adem in. Dat stabiele verloop van een onweersbui, gaf een idee van veiligheid.
Maar deze nacht was er niks stabiel. De wind kwam van links, het onweer van rechts. We zaten in onvoorspelbare wervelingen van de lucht en luchtdruk verschillen.
Ik was als organisator alert om te voelen of het nog veilig was. Uit het niks kwam een KLAP en een FLITS dichtbij. Bruno vatte direct post bij het vuur (vanwaar je snel binnen bent) met een deel van de groep en ik stond met de rest binnen. Ik heb heel erg genoten van hoe soepel dit ging, iedereen bleef in stilte. Binnen bleef het licht uit en iedereen zette zich zo dat de horizon in zicht bleef. Heel mooi om te ervaren.

aankloppen in de bliksemse nacht
Toen bleek dat het onweer niet dichterbij kwam, druppelde iedereen weer naar de vloedlijn. De organisator kon weer achterover leunen en ik werd weer meer mede-observant. In mij was ik opzoek naar een ingang om  “vertrouwen vanuit mijn basis in mijn basis” te ervaren. Ik bleef aankloppen, en ik kwam er niet in. Ik snapte er niks van en in plaats van leeg te worden en in vertrouwen te glijden, kwamen er steeds meer gedachtes.

En daar werd de redderende-organisator weer wakker. Terwijl ik het zelf warm had, maakte ik mij zorgen over mensen die aan het verkleumen waren. Diep van binnen kwalificeerde ik mijn “heb je droge sokken nodig?” als ongepast handelen naar deze zelfstandige mensen.
Terwijl ik later op de dag bij een gesprek in de formatie, juist diep van binnen wou handelen en dit niet deed. Ik zag het, en ik stelde mij de vraag: moet ik nu handelen, ik sta toch garant voor de rust en de stilte in de formatie? En toch handelde ik niet. Ik nam hierin niet de leiding die ik -achteraf- heel graag wel had willen nemen. Leermomenten.

de magische nacht en het ochtendgloren
Aan het einde van de nacht verdween het onweer en daarmee ook mijn alertheid en mijn onrust. Plotseling ontdekte ik dat ik rustig en vol vertrouwen op het strand zat. Voor mij is de magie van de nacht het meest prachtige van de 24-uurs horizonobservatie. Maar eerlijk is eerlijk: Als de eerste kleuren aan de hemel verschijnen en de ochtend aankondigen, wordt ik daar vanuit een oermens-gevoel zeer gelukkig van. De belofte van de zon. Warmte. Zwemmen.

zon
En de zon kwam. Vol. Wat een uiterste in het weer hebben we meegemaakt. Alles werd weer droog en iedereen werd weer warm. De spannende natte flits-nacht, onderstreepte de schoonheid van de zon.
Langzaam pelde ik de kleren van me af en liet me verleiden tot een eerste duik. Heerlijk. Dit was een verfrissende duik als overgang naar de dag. Later op de dag zouden we nog eens met een stel het water induiken om de hitte van de zon van af te spoelen.

zonsondergang
Gedurende de 24 uur, was zelden de hele formatie compleet op een rij. Dan was de een even lopen en dan was de ander naar de w.c. of er zaten een paar bij het vuur zich te warmen. Richting zonsondergang, begon langzaam de tijd zich weer aan te dienen en stroomde iedereen naar de formatie om te genieten van de prachtige zonsondergang. Een heel mooi krachtig moment. Met een kleine rimpeling door een telefoon die tevoorschijn kwam en voor wat ruis zorgde, ik tikte op de schouder van zijn eigenaar en fluisterde iets over een stilte coupe.  “Maar het was toch van 21:00 tot 21:00?” waarbij weer eens helder is hoe precies communicatie luistert. Van zonsondergang tot zonsondergang is ongeveer van 21:00 tot 21:00. De zon die achter de horizon aan het verdwijnen is geeft de precieze tijd aan.
Dat deed de zon deze dag in volle pracht.

uitcheck
Met de zon onder de horizon, verzamelden we ons bij het vuur voor de uitcheck. Ik heb heel erg genoten van alle verschillende belevingen die op een bepaald niveau toch ook zo hetzelfde zijn. Als er ruimte komt voor de Liefde, ontstaat er magie. Zie hieronder mijn eigen uitcheck:

Dit gaf ik aandacht..
(Vertrouwen vanuit mijn basis in mijn basis.)

Dit heb ik daarin meegemaakt..
(In de nacht zat ik mijn stinkende best te doen om te vertrouwen, maar ik beleefde eerder het omgekeerde. Ergens op het einde van de nacht heb ik het onbewust opgegeven en zat ik alleen nog maar. Om plotseling te beseffen dat ik in vertrouwen zat.)

Ik ben mezelf dankbaar..
(dat ik mezelf heb toegestaan om het werken/mijn best doen, los te laten. Dank mij.)

Dank jullie allemaal!

Dikke wolk
Terwijl ik rustig en in vertrouwen op het strand had zitten genieten, was op een ander niveau toch een vraag blijven spelen: Doe ik het goed? Diep van binnen, voorbij mijn bewustzijn ergerde ik me aan deze vraag. En ik ergerde me eraan dat ik me ergerde want dat mag niet. Wat een gedoe… Dus moest er een hele dikke wolk komen om het een en het ander veilig in op te bergen.

Helderheid als verwachting
Nee, helder was ik duidelijk niet bij het opstaan de volgende dag. En de dag erna ook nog niet. Ik kon mij maar zeer moeilijk tot de gewone wereld verhouden. Gelukkig ken ik mijn systeem ondertussen en op het moment dat ik me besef dat ik niet alleen “een beetje moe ben”, maar in een wolk hang, kan ik gericht handelen, want ik weet prima hoe ik uit een wolk kan komen. En dan..

Helderheid!
Wat een feest als er dan weer helderheid is. Het is alsof je plots energiek wakker wordt na een lusteloos ziekbed. Of dat je ineens weer zin hebt aan eten na een buikgriep. Of de zon breekt door de wolken na wekenlange regen. Of de eerste lentegeuren. Dát gevoel.

Helderheid. Daar is die dan toch nog. Helderheid over wat er nu onontkoombaar kaal op mijn bordje ligt. Kijk:

tarotkaart op bord

kaal op mijn bord “logica” uit de voyager tarot op een bord van Anook Cleonne

Logica – vier van Kristallen
Deze kaart, daar gaat het over. Het is een van de vier kaarten die bij de Keizer hoort. De Keizer heeft logica, zijn eigen logica, nodig voor zijn leiderschap. Logica, mijn logica, die mag ik vertrouwen voor mijn leiderschap.
Zo simpel is het.
Als de rook om je hoofd is verdwenen.


Wil je zelf graag meemaken wat 24 uur op het strand jou te bieden heeft? Deze herfst is er weer een mogelijkheid tot de 24-uurs horizonobservatie.

Word je hier nieuwsgierig van? Laat van je horen, -dat vind ik leuk-
T 06 412 956 17

Kunst Huursparen – in 5 stappen

KUNST HUURSPAAR – doe je ook mee?

Je hebt interesse? Je hebt de informatie gelezen, en nu? Hoe nu?

schilderwerk uit 2017

STAP 1) Je komt vrijblijvend naar mijn Open Werkplaats en vertelt mij wat je voor maandelijks bedrag je in je hoofd hebt.

tekeningen huursparen kan vanaf €2,- huur + €8,- in je spaarpot = €10,- per maand
schilderijen huursparen kan vanaf €5,- huur + €20,- in je spaarpot = €25,- per maand

STAP 2) Ik laat je je keuze zien en je bekijkt op je gemak de werken in een boek/in het echt.
STAP 3) Alles wat je aanstaat, haal ik uit het archief en laat je zien.
STAP 4) Je maakt een keuze en neemt na een fijne middag het kunstwerk mee naar huis, of je maakt geen keuze en gaat naar een fijne middag weer naar huis zonder kunstwerk.
STAP 5) Thuis stel je een automatische afschrijving in, zoals overeengekomen. 80% hiervan komt in een spaarpotje voor jou.

Terwijl je een werk aan de muur hebt hangen, spaar je tegelijkertijd voor een aanschaf in de toekomst. Zolang je niet tot aanschaf overgaat, kun je het werk eindeloos ruilen.
3x per jaar, op de Open Werkplaats kun je je werk komen wisselen. Zo kun je allerlei werken uitproberen, terwijl je investeert.

En als je op een gegeven moment weet: maar dit werk gaat nooit meer bij mij weg, dan vertel je mij dat. Dan legen we je spaarpotje en als er nog een restant bedrag is wat open staat, wordt je huurspaar inleg omgezet naar aflossing.
Voor meer opties en meer gedetailleerde regeltjes over Huursparen, zie hier.

De aankomende data van de Open Werkplaats:
– 12 – 13 januari 2019
– 11 – 12 mei 2019
– 14 – 15 september 2019
actuele data en details vind u hier

schilderwerk uit 2002

ontdekken wat je reeds weet, met de wetenschap van de vrijheid

Leren is ontdekken wat u reeds weet.
Doen is laten zien dat u het weet.
Onderwijzen is anderen eraan herinneren
dat ze het net zo goed weten als u.
(Illusies – De avonturen van een onwillige messias  – R. Bach)

kindertekening Hanneke van der Werf

carnaval 1976 – Hanneke van der Werf

Je ziet de vroegste tekening bewaard van mijn hand.  Sinds 1973 ben ik op aarde en ben ik mij kennis aan het herinneren. Hoe deed je dat ook alweer; ademen,.. verteren,.. lopen,.. praten,.. tekenen.. en hoe kon je ook alweer met energie omgaan..?

In 1996 koos ik voor intensieve begeleiding om op het gebied van kunst me te herinneren wat ik reeds wist. Dat was de kunstacademie. En sinds 2013 krijg ik intensieve begeleiding om me te herinneren wat ik reeds weet op het gebied van energiewerk. Ik studeer nu op de healing academy en ga hier binnenkort ook lesgeven.

Twee vakgebieden die in mijn praktijk aangenaam door elkaar heen lopen. De overkoepelende term die ik gebruik is “wetenschap van de vrijheid”. Als wetenschapper van de vrijheid, kan ik gebruik maken van beide; het kunstenaarschap en het energiewerk.

Wat ik beoog met deze wetenschap, is mensen tot vrije, autonome wezens te maken. Dat doe ik door je via mijn werk, of dat nou kunst, energiewerk of een mengvorm van deze is, je te laten ervaren dat je een 100% perfect wezen bent. Dat is oer-kennis die iedereen reeds weet, maar die vaak (even) vergeten is, en waar ik je graag aan help herinneren.

Een van de mengvormen is de teken-reading.
De teken-reading is geboren bij een project in 2016, waar ik tekeningen maakte bij de wandel-readings, die Wendy Sasse en ik aanboden als side-program bij een schilderijen-expositie.
Dat waren de eerste teken-readings, de teken-readings die ik nu geef, geef ik alleen en zijn aan de hand van een telefoongesprek of een bezoek in mijn atelier.

Die tekenhanden van mij zijn bijzonder blij met de tekenreading. Ze hebben ondertussen een innige band opgebouwd met het universum.  Er is een direct lijntje tussen handen en universum,  waar mijn hoofd zich liever niet mee bemoeit. Die kijkt rustig toe wat mijn handen tevoorschijn toveren. Dat bevalt mijn handen zeer goed.
Bij readingen, komt de kennis vaak in beelden die voor mijn geestesoog verschijnen. Deze beelden kunnen mijn handen ook tekenen. Je kunt je voorstellen dat een beeld completer over komt, als ik het niet enkel in woorden aan je vertel, maar ook in beeld kan laten zien.

Zo haal ik tijdens de teken-reading informatie uit verschillende kanalen. De informatie die op de tekening verschijnt, leg ik ook in woorden uit. Zo hoop ik dat ik je kan helpen herinneren dat ik je niks nieuws te vertellen heb 🙂

Ter ere van de lancering van onlinemediteren geef ik 1 teken-reading weg. Je kunt de hele maand februari 2018 meedoen.

mens durf te dromen

Verlangen is een manier om in beweging te komen. Je maakt jezelf langer; je verlengt je om te reiken naar iets dat op dit moment nog buiten bereik ligt. Een droom of visioen, die je leven richting geeft.

Ik vind ambitie en verlangen niet altijd gemakkelijk. Dat kwam ik afgelopen jaar tegen bij het zingen van mijn verlangens . Verlangen is geen kattenpis en bij verlangen hoort ook nog eens het missen. Iets dat je verlangt is er niet, anders zou je het niet verlangen. Dat ik ook klaagzang in me heb, in natuurlijke samenhang met verlangens is iets dat ik maar al te gauw vergeet.

Nu ik bezig ben met mijn nieuwjaarsspeech, waarin ik mijn visioen over 2018 opschrijf, kom ik mijn strubbelingen met mijn verlangens en de bijbehorende klaagzang tegen.  Allerlei hobbels, muurtjes, hindernissen komen langs. Vandaag heb ik ze -voor zover ik ze nu helder heb- uitgeschreven om het gesprek ermee aan te gaan.

~~

Soms voelt het alsof ik het recht niet heb om te verlangen. Alsof ik daarmee God speel en iets probeer te bepalen wat niet aan mij is om te bepalen.

  • Maar verlangen is geen opeisen.  Om het zachter te maken, leerde ik: “of ik het nu krijg of niet” aan mijn verlangens toe te voegen: Ik verlang groots en meeslepend leven! -of ik het nu krijg of niet.

Soms voelt het asociaal om te verlangen, dan heb ik het gevoel dat mijn verlangen ten koste kan gaan van iemand anders.

  • Als ik hierin zit, ben ik vergeten dat het universum overvloedig is. Het is een idee van schaarste. Het universum is echter bombastisch overvloedig. Als ik een verlangen heb dat over mijn leven gaat, is het idee dat dit ten koste kan gaan van een ander, een teken dat ik niet op de overvloed durf te vertrouwen. Het is dan aan mij om de overvloed weer diep te beseffen.

Soms durf ik niet te verlangen, omdat ik de effecten van het uitgekomen verlangen niet kan overzien. Straks komt mijn verlangen uit en ben ik er niet blij mee..

  • Hier kom ik mijn liefde voor controle tegen en daarmee de hobbel om me over te geven aan de stroom. Kan ik mijn hoofd liefdevol los laten en me laten drijven in de stroom? Mezelf het vertrouwen schenken dat ik altijd bij mezelf zal zijn, zodat ik ook in de toekomst kan inspelen op wat er zich aandient, bijvoorbeeld door verlangens die anders uitpakken dan gehoopt?

Soms durf ik niet te verlangen want waarom zou ik daar recht op hebben? Ben ik dat wel waard? Ik gun mezelf niet om te verlangen en ik gun mijzelf mijn verlangens niet.

  • Gelukkig weet ik -leve het ouder worden- ondertussen, dat deze gevoelens van tijdelijke aard zijn. Ik kan het nu lezen als een teken dat ik mezelf mee naar de zee mag nemen, of het bos. Dat het tijd is voor liefdevolle verzorging van mijzelf. Want kennelijk ben ik even uit het oog verloren dat het universum Liefde is. “In de hele wereld is er niemand zoals jij! God glimlachte toen jij geboren werd” (citaat van een Inzichtkaart)

De volgende sluit hierop aan:  Soms wil ik namelijk mijn verlangens niet opschrijven om de reacties van anderen te vermijden.

  • Als ik echter werkelijk doorvoel, dat er in de hele wereld niemand is zoals ik en dat God daarbij vriendelijk glimlacht, dan weet ik dat ik perfect ben, precies zoals ik ben. Dat ik mag verlangen wat ik maar wil en niks hoef uit te leggen of te verdedigen. Van daaruit kan ik in vertrouwen en Liefde mijn verlangens delen.

En dan is er de klaagzang: Soms durf ik mijn verlangen niet op te schrijven omdat het zo pijnlijk is om te voelen wat ik mis.

  • Pijn voelen is echter de meest efficiënte pijnstiller. In mijn leven heb ik vaak pijn proberen te vermijden. Dat heeft nooit goed uitgepakt. Pijn wil gezien worden en gevoeld worden, dat is zijn essentie. En durf ik de pijn onder de tafel vandaan te halen en bij me op schoot te zetten, dan wordt pijn ineens een gegeven in plaats van een gevaar. En daarmee  ervaar ik de pijn als heel dragelijk, of het lost zelfs op. Door mijn verlangen in kaart te brengen, haal ik de pijn onder de tafel vandaan.

En in het verlengde hiervan: Soms aarzel ik om verlangens op te schrijven, want wie weet komt het niet uit. En het lijkt me zo pijnlijk als ik ze dan later teruglees en moet constateren dat er niks van terecht gekomen is.

  • Deze gefantaseerde pijn in de toekomst, kan me in het heden behoorlijk in elkaar doen krimpen. Het kan me behoorlijk beangstigen.  Maar als ik er dan daadwerkelijk induik (de pijn op schoot zet) en me levendig voorstel dat dit echt gebeurd, dan verliest het zijn angstaanjagendheid volledig. Dan ben ik nieuwsgierig.. er is kennelijk iets heel anders gebeurd. Wat dan? Wat is er verschenen wat ik helemaal niet heb zien aankomen? En kan ik traceren waarom ik dat niet zag? Verlang ik het nog steeds? Of ben ik iets heel anders gaan verlangen?

Want Ja ik verlang! En Ja ik voel het gemis! Door het elke keer weer te beseffen, bij te stellen en op te schrijven wat ik verlang, trek ik de vluchtige dromen de fysieke werkelijkheid in en laat ik ze mij richting te geven.
En als mijn verlangens onder woorden gebracht zijn, is het de grote kunst om er met al mijn passie naar te reiken, zonder te hechten aan de uitkomst.

-15 december 2017 was de voorbereidingsdag voor de nieuwjaarsspeech 2018. Alle deelnemers hebben hun eigen speech voorbereidt op het strand en in mijn atelier. Op 11 januari  2018 gaan we ze samen voordragen.

Kunst en Thee

Kunst en Thee in Ruimte voor Helden

Kunst en Thee

Dat was de titel waaronder we afgelopen zondagmiddag samenkwamen in Ruimte voor Helden*.

Met een groep van 20, bekeken we in drie stille rondes mijn schilderijen uit 2017, die nu in de ruimtes hangen te stralen. We dwaalden als losse individuen door de ruimtes tot…

Een werk ons toeriep om bij haar te komen staan.

Of een werk ons vriendelijk vroeg om nog even te blijven staan.

Of een werk ons toestemming gaf om te blijven staan.

Of dat we als vanzelf ergens terecht kwamen.

Ik denk dat er veel varianten voorgekomen zijn deze middag.
Marc begeleidde de rondes en gaf daarbij een aanwijzing mee als een toverspreuk, vergelijkbaar met “sesam open u”, want de schilderijen opende gewillig hun deuren om ons te laten rondwandelen in de verschillende dimensies van de verf.
Met elke ronde een andere aanwijzing die, simsalabim, weer andere deuren opende.

Daarna kwamen de verhalen. De schilderijen lieten bij iemand een indrukwekkende gebeurtenis op troostende wijze nog eens zien. Iemand anders had vol verbazing door de dimensies heen gemanoeuvreerd. Iemand die graag weet hoe de zaken in elkaar zitten, was verbaasd dat er geen eenduidig antwoord van het schilderij kwam. Het bleef zich maar van verschillende kanten laten zien. Muziek werd gehoord, aarding gevonden en ik kan nog even doorschrijven over wat er allemaal beleefd is.

Ik heb lopen glimmen bij de beschrijvingen van deze belevenissen. Zo verschillend en toch allemaal zo herkenbaar. Ja, dat kan kunst allemaal doen, als je het toestemming geeft, als je je openzet. Zo mooi. Zo rijk.

En dan hou ik het nog even veilig bij “kunst” merk ik. Omdat ik het toch wel wonderbaarlijk vind dat “mijn kunst” dat allemaal kan doen. Daar ben ik heel erg dankbaar voor. Ik weet natuurlijk wel dat ik het er allemaal ingestopt heb. Of misschien beter gezegd, toestemming heb kunnen geven dat het er allemaal in mocht ontstaan. Maar echt zien hoe het ontvangen wordt is weer andere (suikervrije volkorenspelt) koek.

Zondagavond thuis, snorrend op de bank met stilte en kamille thee, bedacht ik me: wat hebben we elkaar gul gegeven. De gasten deelden met me hoe de ervaringen met mijn schilderijen als kostbare cadeaus voor ze waren. En dat is voor mij een kostbaar cadeau.

 

*Yvonne en Marc leiden Ruimte voor Helden. Een plek van inspiratie, verdieping, beweging en humor, waar leiders en ondernemers gestimuleerd worden hun volle potentieel te benutten.

schilderen is leven oogsten

acryl op doek 120 x 100

Soms krijg ik te horen dat als je mij alleen via social media en nieuwsbrieven volgt, mijn leven er verdacht sprankelend uitziet. Dat is commentaar dat mij aan het denken zet. Want nee, mijn leven is niet altijd rooskleurig en ik huppel niet dag in dag uit vrolijk naar mijn atelier en terug.

Leven is niet altijd heel erg gemakkelijk, voor mij niet in ieder geval. Voor mij, als trotse wetenschapper van de vrijheid, is ‘leven’ me steeds weer bewust worden van waar ik de vrijheid belemmer, tegenhoudt, verstoor. Waar ik de vrijheid mezelf niet gun. Waar ik het niet aandurf.

Tsja en dat is een oneindige reis. Want een Boeddha-bewustzijn ligt niet binnen mijn handbereik. Steeds weer klooien, op mijn bek gaan, opstaan een paar passen lopen en weer op mijn bek gaan. Steeds weer opnieuw beginnen vanuit een steeds ervarener nullijn.

Het fijne daaraan is dat ik het reuze interessant vind om te onderzoeken wat de stroom verstoort. Want we zijn allemaal Boeddha-bewustzijn, alleen ligt er iets (of heel veel ietsen) in het licht, wat de boel verduistert.

Dat vertoont overeenkomsten met het onderzoek ‘hoe een oergoed schilderij te schilderen’.
Een schilderij is al snel ‘mooi’, maar dan is het nog lang niet een onontkoombaar stuk sterke kunst. En waar zit het hem dat dan in? Dat is een zoektocht, elk schilderij weer… Soms denk ik zeker te weten dat een gedeelte van het schilderij “bloody perfect” is. Met verve (knipoog) schilder ik om het briljante stuk heen, week na week, maand na maand en soms zelfs jaar na jaar.
Ik kijk er niet echt meer naar, want ik heb immers al besloten dat het goed zit, ondertussen heeft het al het contact verloren met de rest van het schilderij; het is  een bevroren stuk op het doek, dat de hele boel zit te verstieren.
De uitdrukking “killing your darlings” komt hiervandaan. Want dat is de oplossing.

Terug naar mijn leven. Want ook daar blijken er telkens weer “bevroren stukken” te zitten in rollen waarvan ik “bloody” zeker wist dat ze eerlijk waren. Maar, bijvoorbeeld, en dat is nu aan de hand, dan blijkt dat ik een stuk weg heb gelaten. Een schaduwstuk wat zich ongezien een eigen weg aan het vreten is.

Dus nee, mijn leven is niet altijd alleen maar sprankelend. Ik loop niet juichend door de duinen mijn agressie, woede en frustratie welkom te heten. Alles wat naar beest riekt blief ik eigenlijk niet, wantrouw ik. Dat welkom heten gaat vooralsnog puur op verstand.

Maar wel met veel motivatie, want ik besef mij dat maskers in wat voor vorm dan ook, mij belemmeren om contact te maken. Met mij. Met het schilderij. Met jou.

En ik weet ook, uit jaren ervaring, dat er ook een oogsttijd komt. Als ik de volheid van mijn bestaan uitbreid, zie ik dat terug in mijn schilderijen. Mijn schilderijen weerspiegelen mijn groei in helderheid, volheid en gelaagdheid. En dat is een heel groot cadeau. Een cadeau dat ik graag met je deel.
 

 

gedichten fluisteren

gedichten fluisteren Quarantainefestival Rotterdam 2018

Gedichten fluisteren
Mobiel – Minimuseum DerWerf stond in Mariahoeve Den Haag. Ik had twee gedichten geschreven voor de museumzalen en die heb ik bij de kijker in zijn oor gefluisterd. Het was een experiment, die eerste keer. Kijken of op deze manier zowel het beeldende werk als het woord overdraagbaar is. Of op deze manier mensen zich kunnen laten raken.

Aan het einde van die dag schreef ik dit in mijn dagboek:

Dus gedichten fluisteren is ook een vorm van Liefde. Ook een vorm van hartjes raken. Mensen raken. Met energiewerk raak je het hart en veranderen er dingen. Met het gedichten fluisteren, raak ik ook het hart, er komt een zucht vrij. Geen idee hoe het werkt, maar ik heb wel het gevoel dat mensen hier ook van healen.

Experiment geslaagd: Het gedichten fluisteren is een blijver!

Het vervolg op het Quarantainefestival (2018) was het zeer geslaagd.
En in de expositie “Reisgenoten” in Pulchi (2019) is er weer de mogelijkheid je een gedicht in te laten fluisteren.

gedichten fluisteren Mariahoeve Den Haag 2017

minimuseum DerWerf

PS Het gedicht voor de 3D zaal (voor de kijkers links) van het minimuseum:

sterrenwacht

 

in de sterren staat

dat ik de grote wens heb

het heelal te behoeden

uiteen te drijven

 

met naald en draad

hecht ik

naar eigen idee

(denk ik)

met volle inzet

een multidimensionale wereld

 

schotsje springend

bepaal ik de loop

der planeten

naar eigen idee

(denk ik)

 

dat staat in de sterren

en ook

dat ik erg slim ben

maar dat dit erg dom is

 

alles drijft

voor mij onnavolgbaar

bij me weg

 

struikelend

zak ik door

de oneigenlijke ideeën

 

dompel onder

 

jij ziet me

in deze zee

 

zinkt

dicht naast me

 

het tij rolt

gestadig

 

ploegt

een verse baan

 

met stroomversnellingen

ophopingen

draaikolken

 

om een stil oog

(2017)

gedichten fluisteren (met een mobiele solo-expositie) op het quarantainefestival Rotterdam 2018.

 

Kunstverkenner “duo suiz” heeft een ontmoeting in Nijmegen -een verslag-

Daar kwam ze. Mijn logeetje. Ik vond het best spannend. Bang misschien om mijn reactie te ervaren en niet te willen sturen. Wat zou ik aantreffen? Ze piepte uit de envelop. Wij waren net terug van een korte vakantie en ik had gewacht tot de kinderen in bed lagen zodat we rustig kennis konden maken. Ik had een plekje in mijn slaapkamer op de muur tegenover mijn bed vrijgemaakt. Een grote witte muur…

 

Daar hangt ze. Lichten gedempt. Kaarsen aan. Frisse parfum in de kamer. Wie ben jij? Je hebt mooie kleuren. Interessante vormen. Niet recht of symmetrisch. Oh… Er staan letters op. Linksboven en rechtsonder. Linksboven kan ik de letters niet herkennen. Maar rechts… staat… “no”. Mijn adem stokt. No… een woord dat onwelkom is. Een woord met loodzware lading voor me. Waarom kom jij bij mij? Waarom “no”…  Ik probeer naar je te kijken en de rechterhoek te negeren. Ik wil dat stuk niet zien. Te moeilijk. Te confronterend. Te intiem. Hoe meer ik het negeer, hoe meer het me roept. Kijk naar me! Kijk! Kijk! Kijk!

Ik doe het licht uit. Nog te vroeg. Morgen weer.

 

De dagen verstrijken. Ik wil je verdragen maar je vraagt teveel van me. Ik wil er niet heen. Maar je wacht geduldig. Jij gaat nergens heen.

 

Als ik ontwaak ben je er nog. Je blijft. Kijkt naar me terwijl ik met ontblote ziel dieper zink in waar ik heen wil… ik wil mijn “nee” ontmoeten. Mijn nee tegen wat ik niet wilde. Mijn nee dat een heel leven aan “ja’s” in zich bergt.

 

Nee tegen mijzelf is impliciet een ja tegen alles dat ik niet wilde maar niet wist hoe ik het kon stoppen. Kon ik het stoppen? Mocht ik dat wel? Alles gebeurt toch met een reden? En wie ben ik dan om daar anders dan observerend en neutraal mee om te gaan?

 

De dagen vullen zich met woorden die ik verslind. Woorden van heling. Diepe contacten met mensen die me begeleiden. Me zachtjes aanmoedigen mijn innerlijke ja te leven. Dat ja bergt de nee tegen het andere in zich. Hoe meer ik mijn ja voel, hoe meer ik het nee tegen het andere in vele schakeringen durf te zien. Het nee tegen wat niet mijn ja is, kan ook een ja zijn. Maar ik moet nog leren hoe ik dat in zachte tinten kan ervaren. Niet in harde streken zwart. Niet bruut en grof uit angst en ter bescherming van mijn ja. Als mijn ja er volmondig mag zijn, dan hoef ik deze niet af te schermen met een nee tegen de wereld. Mijn ja kan ook samengaan met jouw ja. Tenzij jij mij geen ja gunt… dan wil ik jou ook geen ja meer gunnen zoals ik dat altijd deed…

 

In de weken die volgen ontvouwt mijn pad zich in een stormbaan van oefeningen in innerlijk JA en dynamisch ja of nee naar buiten. Doodeng. Als een pasgeboren veulentje. Wankel op de veel te lange stuntelige benen. Aarzelend soms… “ja”… Het lukt. Mijn ja mag er zijn! Ik word zekerder. Durf rechter op te gaan staan. JA. Dit ben ik! JA!!!

 

Lieve Hanneke. Jouw werk begeleidde me op een belangrijk deel van mijn pad. Mijn nee is ontwaakt. Door mijn ontkenning van nee was er ook geen volmondig ja.

 

Iets in me twijfelt of dit mijn reactie op jouw werk mag zijn. Of ik niet moest schetsen hoe de vormen en de kleuren me raakten. Wat ze met me deden. Wat ik rook, voelde, dacht, voor mijn geestesoog zag. Maar nee… dat was niet mijn ervaring. Dit was wat het me deed. Hoe graag ik ook iets anders had willen schrijven. Ik wilde een kunstzinnig verslag schrijven. Maar dat ben ik niet.

 

Dit ben ik. Dit is mijn verhaal. Dank je voor jouw aanwezigheid in mijn leven via jouw werk. Je zachte liefdevolle energie die me aanspoort te geloven dat ik in mij de weg vind. Niet daarbuiten. Diepe liefde is wat ons verbindt. Ja en nee. Beide alternatieven van dezelfde keuze. Aan mij is de keuze. Wat is mijn weg? Mijn ja? Mijn nee? Ik ben de kunstenaar van mijn leven. Niet enkel de observant.

Anoniem

duo suiz in de slaapkamer

Kunstverkenner “een gesprek op niveau” ontmoet mensen in de taxibus van Ton -een verslag-

Kunstverkenner in de Taxi-bus

Van psychogeriatrische klanten en hun begeleidster noteerde ik wat opmerkingen en reacties op ‘Gesprek op niveau’.

 

Wilma; “Ik heb het al druk in mijn hoofd… moet ik nu hier ook nog iets van vinden?”

Ton; “Oh, sorry nee! niets moet, Wilma”

 

Ed; “Wat is het? …… je moet het zeker ruim zien?”

Ton; “Goed idee, Ed, misschien voel je er wat bij?”

Ed; “van emotie komt commotie”

 

Ton; “Heeft u deze tekening al gezien?”

Mevrouw Brandt; “Wat stelt het voor?” <stilte in de taxi> “nou ik zie er niets in” <stilte> nu wat ongeduldig “zeg, wat is het?”

Geraldine; “Het lijkt of ze een paar schoenen aan heeft; mooi!”

 

Bij het instappen en op uitnodiging bekijkt mevrouw Ramsteijn het werk dat vlak boven haar hoofd hangt.

Een geconcentreerde blik, ogen half dicht geknepen.

Aan het einde van de taxi-rit zag ik in mijn achteruitkijk-spiegel dat mevrouw nog precies zo tuurde… en zei “Ja!?!…”

 

Mevrouw Ramsteijn neemt altijd haar tas met kleurpotloden mee naar de dagbesteding.

Ton

Kunstverkenner “welkom” ontmoet Arno -een verslag-

Het licht verschuift

Voor Hanneke

 

De beweging is ingezet, maar wordt gestoord en tot stilstand gebracht

in de botsing met een onverwacht vlak. Het licht verschuift, de hand

 

moet bewogen hebben en er valt toeval uit de lucht. In krachtige

streken explodeert de kleurige lijn, in het wit keert de stilte terug.

 

Hoewel het water vele mogelijkheden biedt, het licht er in weerspiegeld

wordt, het ene beeld met het andere botst, blijft de dynamiek en het toeval

de motor van de verbeelding. Waar je speelde gaf je vorm aan het licht.

 

Arno Kramer

September 2016

beeldend verslag

in de studio van Arno

Kunstverkenner “bubbeltjes adem” ontmoet Carola. – een verslag –

 

 

Daar, dat was de plek. Aan dat haakje. Naast de vrolijk klingelende geode. Paarse amethist. Uit Zuid-Amerika.

Geen enkel probleem, de verkenner en de geode werden dikke maatjes.

Ik hoorde af en toe de vis zachtjes blubsen en bellen. ‘Hoe smaakt aarde? Wat is lucht?’ En tegen mij: ‘Waarom zit je zoontje op de trap? Wat is stout?’

Nu moet je weten dat de plek van de verkenner tegenover onze trap is. En daar zit je op als je bij ons stout bent geweest of een P-woord hebt gezegd tijdens het eten.

De trap is een plek waar ik erg vaak op en af ga op een dag. En waar ik dus ook de hele dag – in mijn gewone leven – de verkenner kon smaken, zien, proeven, ruiken, meemaken.

En ik ben een blij-ei. Ik heb namelijk opnieuw ervaren dat kunst IN ons leven zit, in ons dagelijkse leven.  En niet in een museum.

Aangezien het kunstwerk een logee was, en zijn ‘bij ons zijn’ eindig, was ik behoeftig om naar het werk te kijken. En om het heel erg in me op te nemen.

Ik heb de verkenner in alle staten mogen meemaken van mijn mind. Ik ben hem tegengekomen terwijl ik verdrietig was, boos, gehaast, brak, sloom, energiek en alle andere sferen waar ik zoals tegen aanloop in 6 weken tijd.

Het werk is een communicatie aangegaan met me. Heel erg prachtig en liefdevol. Ik kreeg steeds een blik die op dat moment juist was. Een inzicht. Of een doorkijk. Soms ook gewoon een kleur die eenduidig was. Het zat er allemaal in.

 

Ik ben heel erg blij geweest met mijn logee. Ik denk dat het een man was. Misschien vind het werk dat trouwens niet, vergeten te vragen.

 

Ik mis m nu al heel erg.

 

Tot een volgende keer, lieve Kunst – v e r – Kenner!

Carola

opening expo Lichtgewicht Atelier Het Bouwhuis

Afgelopen zondag was de opening van de expositie Lichtgewicht. Op de website van Het Bouwhuis, lees je meer over de expositie, met mooie overzichtsfoto’s! Ik laat hier wat foto’s zien van de opening.

Expo nog open t/m 20 november 2016. Za-zo van 13:00-17:00 Cröddendijk 8, Lettele

een beeldverslag van de opening

bezoekers op de expositie Lichtgewicht in Atelier Het Bouwhuis

Daar sta ik; volop in de zon. Aan het genieten hoe mensen uit 16 jaar kunstenaarschap binnenkomen lopen in Lettele. Aandachtige en kleurige bezoekers. Wat een feest. (foto Ton Harland)

Lees verder